मूर्ती

तिची माझी ओळख नव्हती
ती मला परकी होती
पण तरीही माझ्या मनात
तिची सुंदर मूर्ती होती

मग आम्ही प्रेमात पडलो
आम्ही की मी? कोण जाणे
तिच्या मूर्तीला पूजिले मी
जणू देवीच्या मूर्तीप्रमाणे

हळूहळू ओळख वाढत गेली
तिचे गुणदोष कळू लागले
माझ्या मनातल्या मूर्तीला
हळूहळू तडे पडू लागले

आणि एके दिवशी ती
माझ्याशी भांडून निघून गेली
माझ्या मनातल्या मूर्तीला
ती निर्दयपणे भंगून गेली

त्या दिवशी मला कळले
ती मूर्ती केवळ माया होती
माझ्या मनावर पडलेली
ती केवळ तिची छाया होती

कोणास ठाऊक, तिच्या मनात
तिनेही मला घडविले असेल
तिनेही माझ्या प्रतिमेला
चबुतऱ्यावर चढविले असेल

लागेबांधे बांधता बांधता
आपण सारेच शिल्पकार होतो
आपल्या, परक्या, सगळ्यांना
कृत्रिम प्रतिमांची रूपे देतो

कधी आपल्या स्वत्वाचीही
मूर्ती आपल्या मनाला मोहते
आपले आपल्याला कळत नाही
जग आपल्यात काय पाहते

शांतता

काही न बोलताही
मी बोलतोच आहे
जडशीळ शांततेला
मी तोलतोच आहे

धरिला जरी अबोला
मन शांत होत नाही
कल्लोळ भावनांचा
हृदयात होत राही

पडता मिटून डोळे
जल्लोष थंड होतो
निस्संग शांततेचे
मी पांघरूण घेतो

निःशब्द शांततेचे
अंगाइगीत होते
कोलाहलात साऱ्या
हलकेच झोप येते

ह्या शब्दहीन पाशी
निजतो खुशीत मीही
परतून बाल होतो
तिचिया कुशीत मीही

कधि शांतता जिवाला
दचकून चाळवीते
कधि थांबल्या स्वरांची
होती सुरेल गीते

त्या स्तब्ध शांततेला
झोपेत जाग आली
स्वप्ने पुन्हा मनीची
सारी सचेत झाली

ही शांतताच आता
आहे मला किनारा
आक्रन्दनी जगाच्या
मिळतो तिचा सहारा

चेहरा

माणसाच्या भावनांचा
आरसा हा चेहरा
माणसाच्या कामनांचा
कवडसा हा चेहरा

असुरक्षित प्रेमिकाच्या
अवगुणांना लपवुनी
प्रेयसीसमवेत होतो
मुखवटा हा चेहरा

भाव प्रेमळ, हास्य ओठी
मारती खंजीर पाठी
भामट्यांचे पितळ उघडे
पाडितो हा चेहरा

पापप्याला भरुन वाही
वासनेला अंत नाही
विकतच्या त्या भक्तिने
ओथंबितो हा चेहरा

अंतरी असहिष्णुता
पण वरवरी कनवाळुता
माणसाला का दुटप्पी
बनवितो हा चेहरा

हासणाऱ्यां रडवितो
आक्रोशणाऱ्यां हसवितो
माणसांची गूढ गुपिते
उकलितो हा चेहरा

गिळुनी सगळ्या चुका
जाहला जरि तो मुका
अंतरीची खंत त्याच्या
दावितो हा चेहरा

का कुणाशी बोलणे
अन् काय कोणा सांगणे
आर्तता अपुल्या व्यथेची
जाणितो हा चेहरा

कोण मी

मी न जाणे मज स्वतःला
मी तुला जाणू कसा
कोण तू कळलीस मजला
आव मी आणू कसा

लोलकातुन रंग दिसती
इंद्रधनुचे सातही
भावनांचे रंग तैसे
आपुल्या विश्वातही

राग केव्हा लोभ केव्हा
आणि केव्हा वासना
खंत केव्हा, खेद आणिक
भंगणाऱ्या यातना

अनुभवातुन काय शिकलो
काय गाठी बांधले
तेच तुकडे भौतिकाचे
तोडले अन् सांधले

कालचा मी आज नाही
रोजचा मी वेगळा
आजला मी दूरदर्शी
तर उद्याला आंधळा

आरसा ठेवून पुढती
कधि उभा मी राहतो
पण मला ठाऊक नाही
मी कुणाला पाहतो

कोण मी अन् कोण तू
ह्या क्षणभराच्या ओळखी
पाखरे, होतील उडतां
एकमेकां पारखी