ब्लूज*

मला ब्लूजचं संगीत ऐकायला खूप आवडतं
हृदयभंगाच्या विलक्षण वेदनेनं विव्हळणारं ते गिटार
कधी कधी माझा जीव खाऊन जातं
तर कधी कधी कडक उन्हाळ्यातल्या
वळीवाच्या पावसासारखं कोसळून
माझ्या मनाची तडफड झटक्यात शांत करून जातं

कपाशीच्या शेतात सक्तमजुरी करणाऱ्या गुलामांचं
ते साधंभोळं संगीत
त्यात नसते कल्पनांची करामत
नसतं संधीसमासांचं सौंदर्य
नसतात उपमाउत्प्रेक्षांची उड्डाणं
असतो केवळ अपेक्षाभंगाच्या आवेदनेचा
एक अजाग अनपढ आक्रोश... जीवघेणा

नको त्या वेळी ते सूर कानावर पडले
की जिव्हार फाडून जातात
पण तरी जाता जाता मनुष्याच्या
अनावर अक्षय अभंग अस्तित्वाची
आठवण देऊन जातात

मग बघतां बघतां उडून जाते माझी उदासी
आणि मी परत होतो
एक भाग्यवंत