पाणबुड्या

सक्तीच्या एकांतवासात
मी होतो एक पाणबुड्या
आणि माझ्या मनातल्या
आठवणींच्या सागरात
मारतो खोल सूर…

आठवणीतले अनुभव
कडूगोड चाखलेले
धडपडून दोन्ही गुढघे
चिखलाने माखलेले
जसे जडजवाहीर
सागरतळी विखुरलेले

आठवणीतले सगेसोयरे
नातीगोती, चालीरीती
ज्यांना सोडून एके काळी
आयुष्याचा अर्थ शोधलेला
एक अमोल खजिना
अस्तित्वाच्या गाळात गाडलेला

आठवणीतले संगीसाथी
काही जुने काही नवे
काही जीव लावून जोपासलेले
काही आपोआप सापडलेले
कांतिमान मोत्यांसारखे
बंद शिंपल्यांत कोंडलेले

आठवणीतली प्रेमकहाणी
धडधडत्या हृदयांनी ऐकलेली
वचने दिलेली अन् घेतलेली
काही पाळलेली, बरीच मोडलेली
जशी अस्सल सोन्याची नाणी
कोणा चाच्याने पुरून ठेवलेली

आठवणींच्या सागरात
नेतो मी स्वत:ला खूप खोलवर
आणि मग जीव गुदमरला की
येतो परत वर ह्या कोरड्या हवेत
आणि घेतो आणखी एक
एकाकी श्वास…

दरवाजा

सगळ्यांनाच आठवतं तसं
आजोळ मलाही आठवतं आहे
पन्नास वर्षं ओलांडून
मन मला मागे पाठवतं आहे

परीक्षा संपत आल्या की
ओढ आजोळी जाण्याची
सूर पारंब्या खेळण्याची
रसाळ आंबे खाण्याची

चौकात आलो की बोळाच्या शेवटी
वाड्याचा दिंडीदरवाजा दिसे
मामाच्या वाड्याचं दर्शन होताच
माझ्या आनंदाला सुमार नसे

धावत जाऊन अंगणात शिरतांच
दरवाजा मला कवेत घेई
“आलास? ये, दमला असशील!”
त्याचा करकर आवाज येई

दरवाज्याला महिरप होती
झोकदार बोगनवेलीची
मागल्या दारी रास पडायची
प्राजक्ताची अन् अबोलीची

गोठ्यामध्ये दहा गायी
त्यांत एक तांबू गाय होती
रोज सकाळी साखर घालून
धारोष्ण दुधाची साय होती

आजी सांगे तो दरवाजा
एकदाच बंद झाला होता
जेव्हा गांधीहत्येचा
भीषण प्रसंग आला होता

दरवाज्यातून वाजत गाजत
जेवढ्या लग्नवराती गेल्या
तटस्थपणाने दरवाज्याने
तेवढ्याच अंत्ययात्राही नेल्या

गोठा पडला, तांबू गेली
तांबूची गोंडेदार शेपटी गेली
मोडक्या वाड्यात एकटी राहून
बिचारी आजीही शेवटी गेली

वाड्याचा तो दरवाजा
मी कधीच बंद पाहिला नाही
तो दरवाजा केव्हाच गेला
तो वाडाही राहिला नाही