समयसागर

पाहतांना मजकडे
माझा मला मी पाहतो
जीवनाच्या दर्पणातुन
स्वत्व मी धुंडाळतो

एकदा जन्मूनही मी
खूप वेळा जन्मलो
प्रेमि मजला हरवुनी मी
विरहि मजला गवसलो

एक जीवन जगुनिया
हे संपले नाही जिणे
वर्षले आभाळ तरिही
उतरली नाहित उन्हे

मरण देखिल एकदा
येउनी भागेल का?
दाह त्या मंत्राग्निचा
माझ्या मना लागेल का?

जोवरी तुझिया मनातुन
मत्स्मृती विरणार नाही
तोवरी मी ह्या जगातुन
संक्रमण करणार नाही

होशील जेव्हा चालती
तू नाव माझे विसरुनी
हा निरामय समयसागर
घेईल मजला शोषुनी

विलीन

वाटे आज काही । लिहावे सतर्क
पिळूनिया अर्क । वास्तवाचा

उपमा उत्प्रेक्षा । शाब्दिक गजरे
दिसती साजरे । पानावरी

शब्दपूजेमध्ये । नाही काही अर्थ
खटाटोप व्यर्थ । कशापायी

सभोवती सारे । कृत्रिम हे जग
धरूनिया तग । राहवेना

जगी राजनीती । निष्ठुर निर्दय
मना नाटे भय । अनामिक

सखे नि सोबती । थोरले धाकटे
चालती एकटे । सैरभैर

डोळस आंधळे । खजिना शोधती
असूनिया हाती । सर्व काही

भौतिकाचे वेड । लागले या सर्वां
कोणाचीच पर्वा । कोणा नाही

गुरू आणि स्वामी । अध्यात्म गजर
ठेवूनी नजर । खिशावरी

जगी जे चालले । पाहतो तटस्थ
बसोनिया स्वस्थ । निराकार

काहीच वाटेना । दु:ख किंवा हर्ष
दोहींचाही स्पर्श । नाही मना

दोन्ही एक झाले । जीवन मरण
गेलो मी शरण । माझा मला

कां इथे रहावे । होऊनिया दीन
व्हावे बा विलीन । अनंतात

काही बोलू नको

(नाज़िश शाह ह्यांच्या एका सुंदर हिंदी कवितेचा अनुवाद. हिंदी कविता खाली प्रतिकृत केली आहे.)

काही बोलू नको
पुरे… आता काहीच बोलू नको

शब्दच आहेत जे दगा देतात
विश्वासघात करतात
अनर्थाचा वर्षाव करतात
शब्दांना राहूदे म्यानातच
नाहीतर तलवारीचा वार होऊन
ते तुला खुनी बनवून टाकतील

शांततेला आत्मसात कर
बोलायचे ते तुझ्या डोळ्यांना बोलू दे
तुला उलगडतील तुझी उल्लंघने
पण आधी हृदयाची धडधड थांबू दे

शेवटी आपण माणसे
आपला संताप तेवढा योग्य
इतरांच्या यातना हा दुराग्रह
कृत्रिम बतावणी ठरवून
ज्यांना आरोपीच्या पिंजऱ्यात
उभे केले जाते विनाकारण

संतापाला शब्दरूप देऊ नको
येणाऱ्या लाटेला फुटू देऊ नको
संयमाचा कारावास तुझ्या नशिबी
अहंकाराचा प्याला घोटाघोटाने पी
तुझ्याकडे मागीन तसाच मीही वागीन
पण तूही थोडा वेळ विचार कर

काही बोलू नको
काही बोलू नको
पुरे… आता काहीच बोलू नको

***

कुछ ना कहो

कुछ ना कहो
बस, अब कुछ भी ना कहो
लफ़्ज़ ही हैं जो दग़ा देते हैं
बेवफा बनकर
कहर बरसते हैं
लफ़्ज़ को मयान में रहने दो
तलवार सा वार करके
तुम्हें क़ातिल करार देते हैं

ख़ामोशी इख़्तियार करलो
आँखों को ही बोलने दो
गलती का एहसास है लाज़िम
मगर धड़कन को संभलने दो

हैं तो हम महज़ इन्सान
ख़ुद की अझीयत है बजा
दूसरे का दर्द है ज़िद
एक बनावटी सा बहाना
जो कठगरे में खडा कर
बेवजह ही इल्ज़ाम दे

गुस्से को लफ़्ज़ का इज़हार ना दो
लहर उठतेही क़ाबू कर लो
असीर-ए-ज़ब्त ही ग़र है तकदीर
तो अना को घूॅंट घूॅंट पी लो
मैं भी अमल पेरा रहूं और
तुम भी दम भर गौर करलो

कुछ ना कहो
कुछ ना कहो
बस, अब कुछ भी ना कहो

***

ऐलतीर पैलतीर

खऱ्याची दुनिया ऐलतीराला
स्वप्नीचं जग वसे पैलतीराला
माझ्या जिवाची ही नाव वल्हवीन
कधी ऐलतीरी, कधी पैलतीरी

सखे नि सोबती ऐलतीराला
जिवाचा जिवलग पैलतीराला
आठव मनात जपून ठेवीन
कधी ऐलतीरी, कधी पैलतीरी

घर आणि दार ऐलतीराला
प्रीतीचं पाखरू पैलतीराला
पंख पसरून उडून जाईन
कधी ऐलतीरी, कधी पैलतीरी

धन आणि दौलत ऐलतीराला
प्रेमाचा खजिना पैलतीराला
कुदळ घेऊन खोदून काढीन
कधी ऐलतीरी, कधी पैलतीरी

धर्म आणि कर्म ऐलतीराला
मर्मातली ठेव पैलतीराला
शोधात तिच्या मी भटकत राहीन
कधी ऐलतीरी, कधी पैलतीरी

भौतिक वास्तव ऐलतीराला
अंतर्विश्व माझे पैलतीराला
समुद्रप्रवाही वाहून जाईन
कधी ऐलतीरी, कधी पैलतीरी