जस्ट मी*

इज इट जस्ट मी
की उगवत्या सूर्याला पाहिल्यावर
तुमच्याही मनांत नव्या आशेचे किरण
कवडसा पाडतात?

इज इट जस्ट मी
की रात्रीच्या आकाशातल्या कोट्यावधी तारका
तुम्हालाही दूर अंतरिक्षात फिरायला
घेऊन जातात?

इज इट जस्ट मी
की पहाटे पाकळीवर पडलेलं दव पाहून
तुमच्याही डोळ्यांत अनामिक आनंदाश्रू
उभे राहतात?

इज इट जस्ट मी
की हिमालयाची बर्फाच्छादित शिखरं दिसताच
तुम्हालाही पाखरू होऊन आभाळात
उडावंसं वाटतं?

इज इट जस्ट मी
की खळखळ वाहणाऱ्या झऱ्याचं हसू ऐकून
तुम्हालाही आपल्या लहानपणची
कागदी नाव आठवते?

इज इट जस्ट मी
की सुकलेल्या झाडाची खरखरीत साल
तुम्हालाही तडक तुमच्या थकलेल्या आजीच्या
हातांकडे नेते?

इज इट जस्ट मी
की दिवसभर होणारे हे सारे साक्षात्कार
तुम्हालाही आयुष्याच्या अद्भुततेची
आठवण करून देतात?

कसे राहाल?*

सांगा, कसे राहाल?

आदर्शवादी राहाल
तर कोठे जायचे आहे ते तुम्हाला समजेल

व्यवहारी राहाल
तर तेथे का जायचे आहे ते तुम्हाला उमजेल

दूरदृष्टीने राहाल
तर तुमचे गंतव्य स्थान कायम तुमच्या नजरेत राहील

युक्तिबाज राहाल
तर तुम्हाला तेथे पोहोचण्याचे नवे मार्ग मिळतील

शिस्तबद्ध राहाल
तर तुम्ही मार्गावर अविरत प्रगती करीत राहाल

संतुलित राहाल
तर निसरड्या वाटेवर तुमचं पाऊल घसरणार नाही

सहनशील राहाल
तर वाटेतले अडथळे तुम्हाला निराश करणार नाहीत

कनवाळू राहाल
तर तुमचे सहयात्री तुमच्या मदतीला येतील

सहानुभूतिशील राहाल
तर तुमचे साथी तुमच्या संगतीने चालतील

प्रामाणिक राहाल
तर तुमची यशे आणि अपयशे तुम्हाला स्पष्ट दिसतील

सत्यवचनी राहाल
तर लोक तुमच्या शब्दांचा आदर राखतील

काटकसरी राहाल
तर तुम्ही आपल्या पृथ्वीकडून आवश्यक तेवढेच घ्याल

कृतज्ञ राहाल
तर तुमची सारी सत्कृत्ये सेवाभावाने होतील

एकाग्र राहाल
तर तुमचे ध्यान पुढच्या मार्गावर केंद्रित राहील

प्रबुद्ध राहाल
तर तुमचा मार्ग घन्या अंधारातही ज्ञानदीपांनी उजळता राहील

आता सांगा, कसे राहाल?

गर्ता*

माझ्या ह्या वेडामुळे
मला सत्य दिसतंय
की सत्याकडे पाहून
मला वेड लागलंय?

माझ्या ह्या विषण्णतेमुळे
मला जगाच्या यातना कळल्यायत
की जगाच्या यातना साहून
मी विषण्ण झालोय?

माझा हा एकाकीपणा
गर्दीतही मला अनोळखी करतोय
की अनोळखी लोकांची ही गर्दी
मला एकाकी करून टाकतेय?

माझा हा स्वार्थीपणा
तुला निर्दय व्हायला भाग पाडतोय
की तुझ्या निर्दय वागण्याने
मी आणखी स्वार्थी झालोय?

माझी कल्पनाशक्ती लोपल्याने
मला हा थकवा आलाय
की माझ्या थकव्यामुळे
माझी कल्पनाशक्ती शमलीय?

इतकी दमलीयत माझी पाउलं
ती अंतहीन चालण्यामुळे
की एका ठिकाणी इतका वेळ थांबल्याने
पाउलं चालणं विसरलीयत?

हे अथांग अवकाश
माझे रिक्त कोरडे डोळे निरखतंय
की माझे डोळे निरखतायत
त्या अथांग रिक्त अवकाशाची
गर्ता?

चालत रहा*

चालत रहा
किर्र अंधाऱ्या रात्रीतून
कारण तिच्या पलिकडे
उद्याची सकाळ आहे

पोहत रहा
प्रक्षुब्ध सागराच्या लाटांवरून
कारण त्यांच्या पलिकडे
वास्तवतेचा किनारा आहे

पाऊल ओढत रहा
निर्दय शिशिराच्या बर्फातून
कारण त्याच्या पलिकडे
वसंताचा पहिला बहर आहे

वाट काढत रहा
दाट काटेरी जंगलातून
कारण त्याच्या पलिकडे
झुळझुळ वाहणारा झरा आहे

आरोहत रहा
उत्तुंग पर्वतांच्या शिखरांवरून
कारण त्यांच्या पलिकडे
एकांताचं अथांग सरोवर आहे

भटकत रहा
या निनावी शहराच्या रस्त्यांवरून
कारण त्यांच्या पलिकडे
घरातल्या चुलीची ऊब आहे

कष्ट करत रहा
आला दिवस जाईपर्यंत
कारण त्याच्या पलिकडे
समाधानाची संध्याकाळ आहे

चालत रहा
साऱ्या संकटांतून, विपत्त्यांतून, आपत्त्यांतून
चालणं हेच आपलं आयुष्य
थांबणं म्हणजे संपणं

समाधी*

हे कसलं वेड लागलंय मला?
का बेबंद झालंय माझं मन?
सहजपणे मी भटकतो आहे
वास्तवामधून कल्पनेकडे

हे कसलं वेड लागलंय मला?
गरगर फिरतंय माझ्या मनातलं होकायंत्र
अथांग अंतरिक्षात हिंडतोय मी माझं गीत गात
नक्षत्रांचा वद्यवृंद साथीला घेऊन

हे कसलं वेड लागलंय मला?
माझं स्वत्व झालंय समुद्रतळासारखं शांत
त्याच्या पृष्ठभागावर असोत कितीही लाटा
खोलवर मी झुलतोय समुद्रफुलांसमवेत

हे कसलं वेड लागलंय मला?
शोधतोय मी माझ्याच मनाची अपार  क्षितिजं
अबाधित, निश्चिंत, निरामय होऊन
विहरतोय मी स्वतःच्या अंतरावकाशात

हे कसलं वेड लागलंय मला?
पार निवळून गेल्या आहेत साऱ्या भावना
विरल्यात साऱ्या वेदना, सुखदुःखांनीही काढलाय पळ
नको आता काही उपाय, नको दिलासा,नको सांत्वन

हे कसलं वेड लागलंय मला?
तू आणि मी यांतला फरकही मला कळेना
कसलीच तमा राहिली नाही मला आता
सत्य काय अन् मिथ्य काय हेही आकळेना 

हे कसलं वेड लागलंय मला?
कशाने झालोय मी असा... अनुभवातीत, अतींद्रिय, अमर्याद?
हीच का ती ध्यानस्थ, चिंतनशील अवस्था... ती समाधी
बुद्धाला सुद्धा जिची वर्षोनवर्षं वाट पहावी लागली?