नको ना*

त्या चिमणीसारखी
थोडा वेळ छतात चिवचिवाट करून
उडून जाऊ नको ना

त्या धुक्यासारखी
साऱ्या जगावर तुझ्या रहस्याची रजई पांघरून
विरून जाऊ नको ना

त्या वावटळीसारखी
एखादं सोनेरी पान माझ्या दारात टाकून
फिरून जाऊ नको ना

त्या काजव्यासारखी
घन्या अंधारात लुकलुक चित्रं काढून
विझून जाऊ नको ना

त्या इंद्रधनूसारखी
आभाळाच्या पटलावर तुझे सात रंग शिडकून
वितळून जाऊ नको ना

त्या पौर्णिमेच्या चंद्रासारखी
हजारो चेहरे उजळून मग एखाद्या ढगामागे
लपून जाऊ नको ना

ह्या प्रणयाच्या क्षणी
माझ्या जिवाला अनावर ओढ लावून
सोडून जाऊ नको ना

विराणी*

जर आपल्या नजरा कधी भिडल्याच नसत्या 
तर माझ्या आयुष्यात एकच खंत राहिली असती 
की आपल्या प्रेमाची ही कहाणी
न सांगताच संपली असती 

जर मी तुला केवळ दुरूनच पूजलं असतं
जर आभाळातल्या ताऱ्यासारखं तुला निरखलं असतं
तर माझ्या ह्या भावनांची पणती
न तेवताच विझली असती 

जर आपली गळाभेट कधी झालीच नसती
जर आपल्या प्रेमाच्या पूर्तीची वेळ आलीच नसती 
तर माझ्या आत्म्याची आसक्ती 
न प्राशताच शमली असती 

जर तू माझ्याकडे व्याकुळ होऊन पाहिलं नसतंस
जर तुझ्या डोळ्यांतले अश्रू मला दिसले नसते 
तर माझ्या मनातली वादळं
न वाहताच ओझरली असती 

जर तुझ्या आसवांतून तू मला सांगितलं नसतंस
की जे शक्य नाही त्याची स्वप्न पाहूं नकोस 
तर माझ्या हृदयाची शकलं
न भंगताच एकवटली असती 

जर आज एकटाच मी माझ्या मृत्यूला तोंड देत नसतो 
जर आज एकटाच मी शेवटचा श्वास घेत नसतो 
तर माझी ही अखेरची विराणी 
न आळवताच ओघळली असती 

रात्र*

कुठून उगवली ही रात्र?
आज कोल्हीकुत्रीं स्तब्ध आहेत
पण चंद्र ओरडून आकांत करतोय

कुठून उगवली ही रात्र?
आज भुतंखेतं शांत बसलीयत
पण झाडंवेली नाचून धिंगाणा घालतायत

कुठून उगवली ही रात्र?
आज रातकिडे गप्प झालेयत
पण माझ्या कानांत त्यांची कर्कश किरकिर गुंजतेय

कुठून उगवली ही रात्र?
आज समुद्राला लाटा नाहीत
पण माझ्या मनात त्यांचा भीषण गदारोळ उठलाय

कुठून उगवली ही रात्र?
आज डोळे बंद असूनही सगळं स्वच्छ दिसतंय
पण डोळे उघडले की किर्र अंधार होतोय

कुठून उगवली ही रात्र?
अजून तुझा ऊष्ण श्वास माझ्या गालाला भिडतोय
पण माझा हात शेजारच्या रिकाम्या उशीवर पडतोय

क्षण*

कुठल्या क्षणी मी तुझ्या प्रेमात पडलो?

एका वाह्यात झुळकेने तुझे घनदाट केस
तुझ्या चेहऱ्यावर विखुरले होते... तो क्षण?
की
मान हलवून पावसाचे थेंब तू तुझ्या
रेशमी केशपाशातून झटकले होतेस... तो क्षण?
की
मध्यरात्री स्वप्नातून जागी होतांना
तुझ्या चेहर्यावर एक मंद स्मित झळकून गेलं होतं... तो क्षण?
की
मी सारं जग जिंकणार, या आत्मविश्वासानं
तू घरातून निघाली होतीस... तो क्षण?
की
तू माझा हात घट्ट धरला होतास, जणू काही म्हणायला
माझा जीव तुझ्यावर सोपवतेय... तो क्षण?
की
शोकानं विव्हळून तू माझ्या कुशीत
आपलं डोकं गाडून टाकलं होतंस... तो क्षण?
की
मला कवेत घेऊन, धीर सोडू नकोस,
मी आहे ना इथेच? असं म्हटलं होतंस... तो क्षण?
की
अचानक माझ्या लक्षात आलं होतं
की तुझ्यामुळे माझ्या आयुष्याला अर्थ आलाय... तो क्षण?

सांग नं
ह्यांतल्या कुठल्या क्षणी मी तुझ्या प्रेमात पडलो?

का*

तुला पाहणं म्हणजे केवळ
माझ्या दृक्पटलावर होणारा किरणोत्सर्ग असेल
तर मग मी दिवसभर
का तुझ्या वाटेवर डोळे लावून बसतो?

तुझे सूर म्हणजे केवळ
माझ्या कर्णपटलावर पडणाऱ्या ध्वनिलहरी असतील
तर मग तुझ्या गाण्यात 
का मला माझ्या आयुष्याची धून ऐकू येते?

तुझा गंध म्हणजे केवळ
माझ्या नासिकेला उत्तेजित करणारं रसायन असेल
तर मग तुझ्या घनदाट केसांत लपतांना
का मला स्वर्गात शिरल्यासारखं वाटतं?

तुझा स्पर्श म्हणजे केवळ
माझ्या बाह्यत्वचेला मिळणारी प्रेरणा असेल
तर मग तुझ्या ओठांतल्या अमृतासाठी
का माझे ओठ आसुसतात?

शास्त्र मला सांगतं की तू केवळ
माझ्या संवेदनेचा, अनुभूतीचा एक अंश आहेस
तर मग तू माझ्या आत्म्याच्या अंतर्विश्वाला
का व्यापून राहिली आहेस?