विराणी*

जर आपल्या नजरा कधी भिडल्याच नसत्या 
तर माझ्या आयुष्यात एकच खंत राहिली असती 
की आपल्या प्रेमाची ही कहाणी
न सांगताच संपली असती 

जर मी तुला केवळ दुरूनच पूजलं असतं
जर आभाळातल्या ताऱ्यासारखं तुला निरखलं असतं
तर माझ्या ह्या भावनांची पणती
न तेवताच विझली असती 

जर आपली गळाभेट कधी झालीच नसती
जर आपल्या प्रेमाच्या पूर्तीची वेळ आलीच नसती 
तर माझ्या आत्म्याची आसक्ती 
न प्राशताच शमली असती 

जर तू माझ्याकडे व्याकुळ होऊन पाहिलं नसतंस
जर तुझ्या डोळ्यांतले अश्रू मला दिसले नसते 
तर माझ्या मनातली वादळं
न वाहताच ओझरली असती 

जर तुझ्या आसवांतून तू मला सांगितलं नसतंस
की जे शक्य नाही त्याची स्वप्न पाहूं नकोस 
तर माझ्या हृदयाची शकलं
न भंगताच एकवटली असती 

जर आज एकटाच मी माझ्या मृत्यूला तोंड देत नसतो 
जर आज एकटाच मी शेवटचा श्वास घेत नसतो 
तर माझी ही अखेरची विराणी 
न आळवताच ओघळली असती 

रात्र*

कुठून उगवली ही रात्र?
आज कोल्हीकुत्रीं स्तब्ध आहेत
पण चंद्र ओरडून आकांत करतोय

कुठून उगवली ही रात्र?
आज भुतंखेतं शांत बसलीयत
पण झाडंवेली नाचून धिंगाणा घालतायत

कुठून उगवली ही रात्र?
आज रातकिडे गप्प झालेयत
पण माझ्या कानांत त्यांची कर्कश किरकिर गुंजतेय

कुठून उगवली ही रात्र?
आज समुद्राला लाटा नाहीत
पण माझ्या मनात त्यांचा भीषण गदारोळ उठलाय

कुठून उगवली ही रात्र?
आज डोळे बंद असूनही सगळं स्वच्छ दिसतंय
पण डोळे उघडले की किर्र अंधार होतोय

कुठून उगवली ही रात्र?
अजून तुझा ऊष्ण श्वास माझ्या गालाला भिडतोय
पण माझा हात शेजारच्या रिकाम्या उशीवर पडतोय

अवशेष*

इथे पडले आहेत भग्न अवशेष 
एके काळीच्या प्रगत संस्कृतीचे
कोण जाणे कुठल्या हिंसक, विध्वंसक ज्वालामुखीने 
गाडली तिला आपल्या धगधगत्या राखेखाली

इथे पडले आहेत भग्न अवशेष 
एके काळीच्या जिवंत समाजाचे
कोण जाणे कुठल्या भीषण, भयानक भूकंपाने
भुईसपाट केले त्याला आणि मांडले हे दगडधोंड्यांचे ढीग

इथे पडले आहेत भग्न अवशेष 
एके काळीच्या भव्य ऐतिहासिक शहराचे
कोण जाणे कुठल्या महापुराने 
पुरून टाकले त्याला काळ्या मातीच्या कांबळ्याखाली 

इथे पडले आहेत भग्न अवशेष 
कोणा एकाच्या लाघवी मैत्रीचे 
कोण जाणे कुठल्या सूडकरी दुष्कृत्याने
करून टाकल्या तिच्या हजारो धारदार कपच्या

इथे पडले आहेत भग्न अवशेष 
कोणा एकाच्या प्रणयी वैवाहिक जीवनाचे
कोण जाणे कुठल्या बेलगाम प्रतारणेने
चेतवली त्यात अविश्वासाची अमंगल आग 

इथे पडले आहेत भग्न अवशेष 
कोणा एकाच्या सुखी, समाधानी आयुष्याचे
कोण जाणे कुठल्या दैनंदिन झिजेने
केली त्याची माती माती 
आणि आणि काही अशनी तेवढे सोडले...असंतुष्टतेचे