कफल्लक

सतावी मनाला । भौतिक हव्यास
प्रगतीचा ध्यास । म्हणू तया

हिऱ्या माणकांची । बांधू पुरचुंडी
त्यांनी भरू खंडी । प्रलोभाची

दोनही हातांनी । केले धन गोळा
फेकला पाचोळा । चिरीमिरी

धनाने मनाचे । केले समाधान
विसरलो भान । कैफामध्ये

नक्षत्र चमक । सोने आणि चांदी
उतरेना धुंदी । वैभवाची

आयुष्य प्रवासी । दिसली माणसे
लक्ष मी फारसे । नाही दिले

सखे सोयरेही । सारखे सभोती
नाती अन गोती । हवी कोणा

नको जवळिक । मना भय वाटे
सारे हे भामटे । हावरट

एकला चाललो । आयुष्याची वाट
नको भेट गाठ । कोणाचीच

आज अचानक । भेटले प्रारब्ध
थांबलो मी स्तब्ध । थिजूनिया

आपल्याचि डोळां । पाहिले मरण
गेलो त्या शरण । कफल्लक

शांतता

काही न बोलताही
मी बोलतोच आहे
जडशीळ शांततेला
मी तोलतोच आहे

धरिला जरी अबोला
मन शांत होत नाही
कल्लोळ भावनांचा
हृदयात होत राही

पडता मिटून डोळे
जल्लोष थंड होतो
निस्संग शांततेचे
मी पांघरूण घेतो

निःशब्द शांततेचे
अंगाइगीत होते
कोलाहलात साऱ्या
हलकेच झोप येते

ह्या शब्दहीन पाशी
निजतो खुशीत मीही
परतून बाल होतो
तिचिया कुशीत मीही

कधि शांतता जिवाला
दचकून चाळवीते
कधि थांबल्या स्वरांची
होती सुरेल गीते

त्या स्तब्ध शांततेला
झोपेत जाग आली
स्वप्ने पुन्हा मनीची
सारी सचेत झाली

ही शांतताच आता
आहे मला किनारा
आक्रन्दनी जगाच्या
मिळतो तिचा सहारा

गाणं

रात्र इतकी काळोखी
की काहीच दिसत नाहीय
चाचपल्याविना स्वत:चा
चेहराही ओळखू येत नाहीय

बसलोय डोळे विस्फारून
या किर्र घनदाट रानात
नैराश्याला दूर ठेवण्याची
आकांक्षा घेऊन मनात

दाही दिशा न्याहाळतोय
आशेने - कोणीतरी दिसेल
पण इतक्या काळोख्या रात्री
कोण या ठिकाणी असेल?

अचानक मला ऐकू येतेय
झाडपानांची झिळमिळ
कावळा? चिमणी? राघू?
अरेच्या, हा तर कोकीळ!

कुहू, कुहू, तो गातोय
कोणासाठी कोण जाणे
प्रेमिकेचा पत्ता नाही
मग कोणासाठी हे गाणे?

अचानक माझ्या लक्षात आलं
तो केवळ स्वतःसाठी गातोय
आपल्या गाण्याचा सारा आनंद
तो केवळ स्वतःला देतोय

तेव्हा मला कळून चुकलं
एकांतातही सुख मिळतं
आपलं गाणं आपणच ऐकून
आपल्याला बरंच काही कळतं

आयुष्य

असेही काही महाभाग जगतायत
ज्यांचं इंजिन रुळांवरुन निखळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

अडीअडचणींच्या चिखलात घसरून
ज्यांच्या अंगातलं चिरगूट मळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

भुकेलं खंगलेलं दारिद्र्य दिसताच
ज्यांचं भरलेलं पोट ढवळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

अन्यायाच्या आसुडांचे फटके ऐकताच
ज्यांचं रक्त त्वेषाने उसळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

प्रेमाची ओढ अनावर होताच
ज्यांनी प्रेयसीला मिठीत आवळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

विरहाच्या वेदनांनी विकल होऊन
ज्यांचं हृदय कधी विव्हळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

अंगणात खेळणाऱ्या मुलांच्या गलक्यात
ज्यांनी आपलं हसू कधी मिसळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

थकलेलं सुकलेलं वार्धक्य पाहून
ज्यांचं मन कणवेने कळवळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

संध्याकाळी समईच्या शांत उजेडाने
ज्यांचं अंतरंग कधी उजळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

कसे राहाल?*

सांगा, कसे राहाल?

आदर्शवादी राहाल
तर कोठे जायचे आहे ते तुम्हाला समजेल

व्यवहारी राहाल
तर तेथे का जायचे आहे ते तुम्हाला उमजेल

दूरदृष्टीने राहाल
तर तुमचे गंतव्य स्थान कायम तुमच्या नजरेत राहील

युक्तिबाज राहाल
तर तुम्हाला तेथे पोहोचण्याचे नवे मार्ग मिळतील

शिस्तबद्ध राहाल
तर तुम्ही मार्गावर अविरत प्रगती करीत राहाल

संतुलित राहाल
तर निसरड्या वाटेवर तुमचं पाऊल घसरणार नाही

सहनशील राहाल
तर वाटेतले अडथळे तुम्हाला निराश करणार नाहीत

कनवाळू राहाल
तर तुमचे सहयात्री तुमच्या मदतीला येतील

सहानुभूतिशील राहाल
तर तुमचे साथी तुमच्या संगतीने चालतील

प्रामाणिक राहाल
तर तुमची यशे आणि अपयशे तुम्हाला स्पष्ट दिसतील

सत्यवचनी राहाल
तर लोक तुमच्या शब्दांचा आदर राखतील

काटकसरी राहाल
तर तुम्ही आपल्या पृथ्वीकडून आवश्यक तेवढेच घ्याल

कृतज्ञ राहाल
तर तुमची सारी सत्कृत्ये सेवाभावाने होतील

एकाग्र राहाल
तर तुमचे ध्यान पुढच्या मार्गावर केंद्रित राहील

प्रबुद्ध राहाल
तर तुमचा मार्ग घन्या अंधारातही ज्ञानदीपांनी उजळता राहील

आता सांगा, कसे राहाल?

समाधी*

हे कसलं वेड लागलंय मला?
का बेबंद झालंय माझं मन?
सहजपणे मी भटकतो आहे
वास्तवामधून कल्पनेकडे

हे कसलं वेड लागलंय मला?
गरगर फिरतंय माझ्या मनातलं होकायंत्र
अथांग अंतरिक्षात हिंडतोय मी माझं गीत गात
नक्षत्रांचा वद्यवृंद साथीला घेऊन

हे कसलं वेड लागलंय मला?
माझं स्वत्व झालंय समुद्रतळासारखं शांत
त्याच्या पृष्ठभागावर असोत कितीही लाटा
खोलवर मी झुलतोय समुद्रफुलांसमवेत

हे कसलं वेड लागलंय मला?
शोधतोय मी माझ्याच मनाची अपार  क्षितिजं
अबाधित, निश्चिंत, निरामय होऊन
विहरतोय मी स्वतःच्या अंतरावकाशात

हे कसलं वेड लागलंय मला?
पार निवळून गेल्या आहेत साऱ्या भावना
विरल्यात साऱ्या वेदना, सुखदुःखांनीही काढलाय पळ
नको आता काही उपाय, नको दिलासा,नको सांत्वन

हे कसलं वेड लागलंय मला?
तू आणि मी यांतला फरकही मला कळेना
कसलीच तमा राहिली नाही मला आता
सत्य काय अन् मिथ्य काय हेही आकळेना 

हे कसलं वेड लागलंय मला?
कशाने झालोय मी असा... अनुभवातीत, अतींद्रिय, अमर्याद?
हीच का ती ध्यानस्थ, चिंतनशील अवस्था... ती समाधी
बुद्धाला सुद्धा जिची वर्षोनवर्षं वाट पहावी लागली?

दिवस*

एखादा दिवस कसा छान उगवतो
हास्य, आनंद आणि रोमांच घेऊन येतो
एखादा दिवस मला एकाकी करतो
ओळखीच्या चेहऱ्यासाठी माझा जीव तरसतो

एखाद्या दिवशी सूर्य तळपतो
एखाद्या दिवशी अंधार पसरतो
एखादा दिवस हरिणीसारखा बागडतो
एखाद्या दिवशी चालता पाय रखडतो

एखाद्या दिवशी माझी कल्पना भरारते
एखाद्या दिवशी सारेच धोक्याचे वाटते
एखाद्या दिवसात नवजात बालकाचे कुतूहल दिसते
एखाद्या दिवशी जग धुरकट धुके पांघरून बसते

एखाद्या दिवशी ज्योत तेवत उजळत असते
एखाद्या दिवशी पणती शांत होते, विझते
एखाद्या दिवशी ठिणगी पडते, आग भडकते
एखाद्या दिवशी चितेतली राख मनी वसते

दिवस उगवतात, दिवस मावळतात
रोज आपल्यासाठी नवी भेट घेऊन येतात
राग, लोभ, प्रेम, द्वेष - नवा दिवस, नवी भावना
रे उद्याच्या दिवसा, तू काय आणशील, सांग ना!

धुंदीत

कशाच्या धुंदीत जगायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

बालपण होते मायेला पारखे
पालवी मरून उरत बुडखे
भाजके चिंचोके मोजायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

तारुण्याची रग जगाला आव्हान
परिवर्तनाची लागली तहान
विचार निखारे झेलायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

तशात फुलले प्रीतीचे फुलोरे
मनांत बांधले स्वप्नांचे मनोरे
ढगांवरी पाय पडायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

प्रपंच संसार यश अपयश
मध्यमवर्गीय सोवळे निकष
दोरीवरी तोल मापायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

वार्धक्य ठाकले दार ठोठावीत
देवधर्माचे न उमगे गुपित
उगाच का टाळ कुटायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

कशाच्या धुंदीत जगायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे?