सुकून*

म्हटलं चला, आज एक सुंदर कविता लिहूया
प्रेम, विरह, सत्य, सौंदर्य, कशाबद्दल तरी
अंतर्मनातल्या स्पंदनांचं करूया छान वर्णन, पण
सगळंच सुकून गेलंय…

जशी एकाकी पडलेल्या माझ्या पेनातली शाई
जसं उन्हाळ्याने कोरड्या पडलेल्या नदीचं पात्र
जशी एखाद्या म्हाताऱ्याची पातळ ठिसूळ कागदी त्वचा, तसं 
सगळंच सुकून गेलंय…

मेल्या फांदीवरचं फूल जसं फुलू शकत नाही
पंख तुटलेला पक्षी जसा उडू शकत नाही
हलक्याशा झुळकेनं थरथरणाऱ्या गवताच्या शुष्क पात्यासारखं 
सगळंच सुकून गेलंय…

आज विहिरीत सोडलेली बादली कोरडीच खडखडतेय
आज माझी काव्यात्म अस्मिता नुसतीच बडबडतेय
आज तीच जुनी ध्वनिमुद्रिका त्याच खाचांवर अडखळतेय, खरंच
सगळंच सुकून गेलंय…

पाहा तरी, पाहता पाहता ही कविता लिहून टाकली
ओसरलेल्या कृतिशीलतेची कबुली देऊन टाकली
वाळलेल्या लाकडाला कशी झटकन आग लागली, जरी
सगळंच सुकून गेलंय