दिवस*

एखादा दिवस कसा छान उगवतो
हास्य, आनंद आणि रोमांच घेऊन येतो
एखादा दिवस मला एकाकी करतो
ओळखीच्या चेहऱ्यासाठी माझा जीव तरसतो

एखाद्या दिवशी सूर्य तळपतो
एखाद्या दिवशी अंधार पसरतो
एखादा दिवस हरिणीसारखा बागडतो
एखाद्या दिवशी चालता पाय रखडतो

एखाद्या दिवशी माझी कल्पना भरारते
एखाद्या दिवशी सारेच धोक्याचे वाटते
एखाद्या दिवसात नवजात बालकाचे कुतूहल दिसते
एखाद्या दिवशी जग धुरकट धुके पांघरून बसते

एखाद्या दिवशी ज्योत तेवत उजळत असते
एखाद्या दिवशी पणती शांत होते, विझते
एखाद्या दिवशी ठिणगी पडते, आग भडकते
एखाद्या दिवशी चितेतली राख मनी वसते

दिवस उगवतात, दिवस मावळतात
रोज आपल्यासाठी नवी भेट घेऊन येतात
राग, लोभ, प्रेम, द्वेष - नवा दिवस, नवी भावना
रे उद्याच्या दिवसा, तू काय आणशील, सांग ना!

मैया*

वितळणाऱ्या हिमनदीतून
पारदर्शक पाण्याच्या थेंबांचा
टिपटिप पडणारा मोतीसर

खडककड्यांच्या विशाल वक्षावर
रुळणारे, वळणारे, खेळणारे
तिच्या प्रवाहाचे चकाकते चंद्रहार

शाळा सुटल्याच्या आनंदाने
खळखळून हसणाऱ्या, नाचणाऱ्या
बालिकांसारखे ते अवखळ ओढेनाले

असहाय्य भक्ष्याच्या शोधात 
सरपटणाऱ्या अजगरासारखा
तिचा बलदंड, गतिमान, भयानक ओघ

एकमेकांना पाहताच धावून
गळामिठीत आपलं स्वत्व अर्पण करणाऱ्या
प्रेमिकांसारखे तिचे संगम

शांत, प्रसन्न, विपुल, विचारशील
गावांतून, शहरांतून वळणे घेत
गावकऱ्यांच्या उपेक्षेचे असंख्य कलंक भाळी घेऊन

दैनंदिन आरत्यांचा कर्कश जल्लोष
सहिष्णुतेने सहन करीत
संथ वाहणारं तिचं विशाल पात्र

वळणावळणावर नाव बदलणाऱ्या
हिमालयातल्या त्या नदीची
ही अनेक रूपं मी पाहिली आहेत

पण तिच्या अंगाखांद्यावर खेळणाऱ्या तिच्या लेकरांना 
एकाच नावाने तिची ओळख आहे…
मैया

संदूक*

लहानपणी लपंडाव खेळतांना
आता आपण कुणाला सापडणारच नाही
ह्या भीतीने पोटात पडलेला खड्डा

विहिरीत सूर मारतांना
कोंडलेल्या श्वासातून झालेला
स्वत:च्या मर्त्यतेचा पहिला साक्षात्कार

तिनं नजरेनेच हो म्हटल्यावर
अनावर आनंदित होऊन हृदयाने
मारलेल्या कोलांट्याउड्या

हिमालयाच्या पायथ्याशी झालेली
आपण अणुरेणूहून सूक्ष्म आहोत
ही अहंभाव हरवणारी जाणीव

पौर्णिमेच्या चांदण्यात फिरतांना
ओठांतून शब्द निघण्याआधीच
हाताने हाताशी केलेलं अजब हितगूज

त्यांनी शेवटचा श्वास घेतला
आणि उच्छ्वास सोडलाच नाही
त्या क्षणी शोकाने गदगद हललेलं अंग

अधूनमधून माझ्या आठवणींची 
संदूक उघडून मी बसतो
आणि आतली अमोल रत्नं 
परत निरखून पाहत असतो

नको ना*

त्या चिमणीसारखी
थोडा वेळ छतात चिवचिवाट करून
उडून जाऊ नको ना

त्या धुक्यासारखी
साऱ्या जगावर तुझ्या रहस्याची रजई पांघरून
विरून जाऊ नको ना

त्या वावटळीसारखी
एखादं सोनेरी पान माझ्या दारात टाकून
फिरून जाऊ नको ना

त्या काजव्यासारखी
घन्या अंधारात लुकलुक चित्रं काढून
विझून जाऊ नको ना

त्या इंद्रधनूसारखी
आभाळाच्या पटलावर तुझे सात रंग शिडकून
वितळून जाऊ नको ना

त्या पौर्णिमेच्या चंद्रासारखी
हजारो चेहरे उजळून मग एखाद्या ढगामागे
लपून जाऊ नको ना

ह्या प्रणयाच्या क्षणी
माझ्या जिवाला अनावर ओढ लावून
सोडून जाऊ नको ना

विराणी*

जर आपल्या नजरा कधी भिडल्याच नसत्या 
तर माझ्या आयुष्यात एकच खंत राहिली असती 
की आपल्या प्रेमाची ही कहाणी
न सांगताच संपली असती 

जर मी तुला केवळ दुरूनच पूजलं असतं
जर आभाळातल्या ताऱ्यासारखं तुला निरखलं असतं
तर माझ्या ह्या भावनांची पणती
न तेवताच विझली असती 

जर आपली गळाभेट कधी झालीच नसती
जर आपल्या प्रेमाच्या पूर्तीची वेळ आलीच नसती 
तर माझ्या आत्म्याची आसक्ती 
न प्राशताच शमली असती 

जर तू माझ्याकडे व्याकुळ होऊन पाहिलं नसतंस
जर तुझ्या डोळ्यांतले अश्रू मला दिसले नसते 
तर माझ्या मनातली वादळं
न वाहताच ओझरली असती 

जर तुझ्या आसवांतून तू मला सांगितलं नसतंस
की जे शक्य नाही त्याची स्वप्न पाहूं नकोस 
तर माझ्या हृदयाची शकलं
न भंगताच एकवटली असती 

जर आज एकटाच मी माझ्या मृत्यूला तोंड देत नसतो 
जर आज एकटाच मी शेवटचा श्वास घेत नसतो 
तर माझी ही अखेरची विराणी 
न आळवताच ओघळली असती 

बक्षीस*

हरिद्वारला गंगेच्या किनारी उभा राहून
मी न्याहाळतोय हजारो भक्तांचं पापक्षालन
आजपर्यंत कधीच नव्हतो इतका एकाकी
मी ऐकतोय माझ्याच मनातलं बधिर आंदोलन

अंगात येऊन घुमणारा तो संमोहित समूह
त्या ज्वाळा, ते संगीत, तो नृत्यांचा जोश 
आणि त्यांच्या मध्यात वस्तुनिष्ठ, तर्कनिष्ठ मी
ऐकतोय त्यांच्या मंत्रपठणाचा कर्कश जल्लोष

टक लावून पाहतोय पण माझ्या लक्षात येईना
ह्या नदीच्या पाण्यातली जादू मला कळेना
की त्यात नाहतांना भक्त आपल्या वेदना विसरतो
आणि चार शिंतोड्यांनी मांत्रिक दुर्धर व्याधी पांगवतो

विचारमग्न मी, तिथे खिळून उभा राहतो आहे
जे दिसतंय त्याच्या पलिकडचं अदृश्य दृश्य पाहतो आहे
आणि अचानक लक्षात आलंय की मी इथं एकटा नाही
गंगेचा हा खळाळता ओघ सांगू पाहतोय मला काही

नदीतली एकेक गारगोटी माझ्याशी गप्पागोष्टी करतेय
घाटपायऱ्यांच्या दगडविटांना देखील आता कंठ फुटतोय
हळूहळू ह्या गंगेचं गुपित मला समजूं लागलंय
भक्तिभावनेच्या शक्तीचं गणित मला उमजू लागलंय

एक वेळ अशी येते की शास्त्राची कास सोडावी लागते
एक वेळ अशी येते की अंतरीची आस ऐकावी लागते
अंतरात्म्याला वस्तुनिष्ठा, तर्कशास्त्र वगैरे कळत नाही
भक्तीची परीक्षा पास झाल्याशिवाय मुक्तीचं बक्षीस मिळत नाही

सुकून*

म्हटलं चला, आज एक सुंदर कविता लिहूया
प्रेम, विरह, सत्य, सौंदर्य, कशाबद्दल तरी
अंतर्मनातल्या स्पंदनांचं करूया छान वर्णन, पण
सगळंच सुकून गेलंय…

जशी एकाकी पडलेल्या माझ्या पेनातली शाई
जसं उन्हाळ्याने कोरड्या पडलेल्या नदीचं पात्र
जशी एखाद्या म्हाताऱ्याची पातळ ठिसूळ कागदी त्वचा, तसं 
सगळंच सुकून गेलंय…

मेल्या फांदीवरचं फूल जसं फुलू शकत नाही
पंख तुटलेला पक्षी जसा उडू शकत नाही
हलक्याशा झुळकेनं थरथरणाऱ्या गवताच्या शुष्क पात्यासारखं 
सगळंच सुकून गेलंय…

आज विहिरीत सोडलेली बादली कोरडीच खडखडतेय
आज माझी काव्यात्म अस्मिता नुसतीच बडबडतेय
आज तीच जुनी ध्वनिमुद्रिका त्याच खाचांवर अडखळतेय, खरंच
सगळंच सुकून गेलंय…

पाहा तरी, पाहता पाहता ही कविता लिहून टाकली
ओसरलेल्या कृतिशीलतेची कबुली देऊन टाकली
वाळलेल्या लाकडाला कशी झटकन आग लागली, जरी
सगळंच सुकून गेलंय

कोरस*

सांगण्यासारखं आहे ते सगळं सांगून झालंय का?
लिहिण्यासारखं आहे ते सगळं लिहून झालंय का?

झालं असेल तर मग कशासाठी हा उपद्व्याप?
लिहिणारा आणि वाचणारा दोघांच्याही डोक्यास ताप?

सुरस सुंदर साहित्याच्या ह्या सागरतीरावर
मी पाण्यात सोडतोय माझी दुर्बळ कागदी नाव

असीम अथांग सृजनाच्या ह्या धावत्या प्रवाहात
माझ्या थेंबभर प्रतिभेचा कुठे लागणार ठाव?

अपार विश्वाच्या ह्या प्रचंड गदारोळात
चराचरातल्या प्रत्येकाचा एक सूर आहे

किडामुंगीपासून ते थेट देवमाशापर्यंत
प्रत्येकाचा आपापला आगळा नूर आहे

लक्ष देऊन ऐकलंत तर तुम्हालाही सारं कळेल
ह्या आरोह-अवरोहांची तुम्हालाही मजा मिळेल

एकेक वेगळा सूर-ताल तुम्हाला त्यांच्या जगात नेईल
कोणीच एकटा गात नाही हेही तुमच्या लक्षात येईल

प्राणिमात्रांच्या ह्या कोरसात माझाही एक आवाज आहे
ह्या वैश्विक वाद्यवृंदात माझाही एक साज आहे 

वेडा*

लोक म्हणतात ह्याला ठार वेड लागलंय
लोक म्हणतात ह्याचं डोकं तपासायला हवं
लोक बसतात लावत माझ्या स्वप्नांचा अर्थ
माझ्या मनातला अनर्थ त्यांना कुठून कळणार?

लोक म्हणतात हा आपल्याच जगात असतो
पण मला सांगा, तुम्ही किती वर्षं एकटे रहाल?
मला नाही इच्छा त्यांच्या जगात राहण्याची
माझ्या कल्पनेतलं जग त्यांना कुठून कळणार?

त्यांना वाटतं त्यांनी मला इथं कोंडून ठेवलंय
कारण म्हणे मी अकारण हिंसकपणे वागतो
कोण बांधील, कोण मोकळा, हे कोणाला उमगलंय
मला पिळणारी यातना त्यांना कुठून कळणार?

मला सुद्धा हवंय हो तुमच्यासारखं आयुष्य
मला सुद्धा हवी आहेत घर, बायको, मुलंबाळं
मला सुद्धा ऐकायचे आहेत हो तुम्हा सर्वांचे आवाज
पण मला बहिरं करणारा माझ्या मनातला कोलाहल 
तुम्हाला कुठून कळणार?

धुंदीत

कशाच्या धुंदीत जगायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

बालपण होते मायेला पारखे
पालवी मरून उरत बुडखे
भाजके चिंचोके मोजायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

तारुण्याची रग जगाला आव्हान
परिवर्तनाची लागली तहान
विचार निखारे झेलायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

तशात फुलले प्रीतीचे फुलोरे
मनांत बांधले स्वप्नांचे मनोरे
ढगांवरी पाय पडायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

प्रपंच संसार यश अपयश
मध्यमवर्गीय सोवळे निकष
दोरीवरी तोल मापायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

वार्धक्य ठाकले दार ठोठावीत
देवधर्माचे न उमगे गुपित
उगाच का टाळ कुटायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे

कशाच्या धुंदीत जगायचे
आता कशाच्या धुंदीत जगायचे?