समयसागर

पाहतांना मजकडे
माझा मला मी पाहतो
जीवनाच्या दर्पणातुन
स्वत्व मी धुंडाळतो

एकदा जन्मूनही मी
खूप वेळा जन्मलो
प्रेमि मजला हरवुनी मी
विरहि मजला गवसलो

एक जीवन जगुनिया
हे संपले नाही जिणे
वर्षले आभाळ तरिही
उतरली नाहित उन्हे

मरण देखिल एकदा
येउनी भागेल का?
दाह त्या मंत्राग्निचा
माझ्या मना लागेल का?

जोवरी तुझिया मनातुन
मत्स्मृती विरणार नाही
तोवरी मी ह्या जगातुन
संक्रमण करणार नाही

होशील जेव्हा चालती
तू नाव माझे विसरुनी
हा निरामय समयसागर
घेईल मजला शोषुनी

विलीन

वाटे आज काही । लिहावे सतर्क
पिळूनिया अर्क । वास्तवाचा

उपमा उत्प्रेक्षा । शाब्दिक गजरे
दिसती साजरे । पानावरी

शब्दपूजेमध्ये । नाही काही अर्थ
खटाटोप व्यर्थ । कशापायी

सभोवती सारे । कृत्रिम हे जग
धरूनिया तग । राहवेना

जगी राजनीती । निष्ठुर निर्दय
मना नाटे भय । अनामिक

सखे नि सोबती । थोरले धाकटे
चालती एकटे । सैरभैर

डोळस आंधळे । खजिना शोधती
असूनिया हाती । सर्व काही

भौतिकाचे वेड । लागले या सर्वां
कोणाचीच पर्वा । कोणा नाही

गुरू आणि स्वामी । अध्यात्म गजर
ठेवूनी नजर । खिशावरी

जगी जे चालले । पाहतो तटस्थ
बसोनिया स्वस्थ । निराकार

काहीच वाटेना । दु:ख किंवा हर्ष
दोहींचाही स्पर्श । नाही मना

दोन्ही एक झाले । जीवन मरण
गेलो मी शरण । माझा मला

कां इथे रहावे । होऊनिया दीन
व्हावे बा विलीन । अनंतात