तळिरामाची गाथा

(तुकोबांची साष्टांग क्षमा मागून)
 
बसे एकला मी । कसे मन मारू
प्राशतो ही दारू । प्रातःकाळी

घरात बसोनी । लागलीसे प्यास
उचलतो ग्लास । आवडीने

घरात बसोनी । जाहला उद्वेग
पेगावरी पेग । रिचवितो

घरात बसोनी । जाहलो मी दीन
टाॅनिक व जिन । वाचवील

घरात बसोनी । वाटते शरम
घेतो थोडी रम । परतून

घरात बसोनी । ओव्या ह्या गाईन
साथीला वाईन । दोन थेंब

संकटावरी या । एकच उपाय
स्काॅच किंवा राय । घ्यावी थोडी

आपत्तीपुढे या । हात मी टेकिला
द्या थोडी टकीला । राॅक्सवरी

लाॅकडाउनाने । जीव अर्धा झाला
हवा पुरा प्याला । शॅंपेनचा

कपाटामधोनी । दाविती वाकुल्या
साऱ्या त्या बाटल्या । काय करू

जरा जास्त होता । बायको ओरडे
दिवस कोरडे । माझ्या भाळी

तळीराम म्हणे । आज घ्या व्होडका
उद्या राहील का । प्राणिमात्र

आयुष्य

असेही काही महाभाग जगतायत
ज्यांचं इंजिन रुळांवरुन निखळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

अडीअडचणींच्या चिखलात घसरून
ज्यांच्या अंगातलं चिरगूट मळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

भुकेलं खंगलेलं दारिद्र्य दिसताच
ज्यांचं भरलेलं पोट ढवळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

अन्यायाच्या आसुडांचे फटके ऐकताच
ज्यांचं रक्त त्वेषाने उसळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

प्रेमाची ओढ अनावर होताच
ज्यांनी प्रेयसीला मिठीत आवळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

विरहाच्या वेदनांनी विकल होऊन
ज्यांचं हृदय कधी विव्हळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

अंगणात खेळणाऱ्या मुलांच्या गलक्यात
ज्यांनी आपलं हसू कधी मिसळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

थकलेलं सुकलेलं वार्धक्य पाहून
ज्यांचं मन कणवेने कळवळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

संध्याकाळी समईच्या शांत उजेडाने
ज्यांचं अंतरंग कधी उजळलंच नाही
आयुष्य त्यांना कधी कळलंच नाही

चिंता

खरे पाहता वाहतो आज कालचाच वारा
पण माझिया अंगाला येई का नवा शहारा

खरे पाहता पडले आज कालचेच ऊन
पण कसल्या विचारी मन माझे झाले सुन्न

खरे पाहता आकाशी आज कालचेच ढग
मग माझिया जिवाची का ही नवी तगमग

खरे पाहता अजून वाहतात नद्या ओढे
तरी का बरे माझ्याने टाकवेना पाय पुढे

खरे पाहता कोकिळा गाते कालचेच गाणे
पण माझिया मनाची तळमळ कोण जाणे

खरे पाहता आजही कालचीच चांदरात
तरी का माझे पाऊल अडखळे अंधारात

खरे पाहता दिसांत बदलली नाही सृष्टी
मग कोठल्या मळभी ढगाळली माझी दृष्टी

खरे पाहता जगाला नाही आदि नाही अंत
तरी पण माझ्या उरी का ही अनामिक खंत

खरे सांगू? मला नाही कमतरता कशाची
पण नारायणापरी चिंता करितो विश्वाची