लहानपणी लपंडाव खेळतांना
आता आपण कुणाला सापडणारच नाही
ह्या भीतीने पोटात पडलेला खड्डा

विहिरीत सूर मारतांना
कोंडलेल्या श्वासातून झालेला
स्वत:च्या मर्त्यतेचा पहिला साक्षात्कार

तिनं नजरेनेच हो म्हटल्यावर
अनावर आनंदित होऊन हृदयाने
मारलेल्या कोलांट्याउड्या

हिमालयाच्या पायथ्याशी झालेली
आपण अणुरेणूहून सूक्ष्म आहोत
ही अहंभाव हरवणारी जाणीव

पौर्णिमेच्या चांदण्यात फिरतांना
ओठांतून शब्द निघण्याआधीच
हाताने हाताशी केलेलं अजब हितगूज

त्यांनी शेवटचा श्वास घेतला
आणि उच्छ्वास सोडलाच नाही
त्या क्षणी शोकाने गदगद हललेलं अंग

अधूनमधून माझ्या आठवणींची 
संदूक उघडून मी बसतो
आणि आतली अमोल रत्नं 
परत निरखून पाहत असतो

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s