संदूक*

लहानपणी लपंडाव खेळतांना
आता आपण कुणाला सापडणारच नाही
ह्या भीतीने पोटात पडलेला खड्डा

विहिरीत सूर मारतांना
कोंडलेल्या श्वासातून झालेला
स्वत:च्या मर्त्यतेचा पहिला साक्षात्कार

तिनं नजरेनेच हो म्हटल्यावर
अनावर आनंदित होऊन हृदयाने
मारलेल्या कोलांट्याउड्या

हिमालयाच्या पायथ्याशी झालेली
आपण अणुरेणूहून सूक्ष्म आहोत
ही अहंभाव हरवणारी जाणीव

पौर्णिमेच्या चांदण्यात फिरतांना
ओठांतून शब्द निघण्याआधीच
हाताने हाताशी केलेलं अजब हितगूज

त्यांनी शेवटचा श्वास घेतला
आणि उच्छ्वास सोडलाच नाही
त्या क्षणी शोकाने गदगद हललेलं अंग

अधूनमधून माझ्या आठवणींची 
संदूक उघडून मी बसतो
आणि आतली अमोल रत्नं 
परत निरखून पाहत असतो

नको ना*

त्या चिमणीसारखी
थोडा वेळ छतात चिवचिवाट करून
उडून जाऊ नको ना

त्या धुक्यासारखी
साऱ्या जगावर तुझ्या रहस्याची रजई पांघरून
विरून जाऊ नको ना

त्या वावटळीसारखी
एखादं सोनेरी पान माझ्या दारात टाकून
फिरून जाऊ नको ना

त्या काजव्यासारखी
घन्या अंधारात लुकलुक चित्रं काढून
विझून जाऊ नको ना

त्या इंद्रधनूसारखी
आभाळाच्या पटलावर तुझे सात रंग शिडकून
वितळून जाऊ नको ना

त्या पौर्णिमेच्या चंद्रासारखी
हजारो चेहरे उजळून मग एखाद्या ढगामागे
लपून जाऊ नको ना

ह्या प्रणयाच्या क्षणी
माझ्या जिवाला अनावर ओढ लावून
सोडून जाऊ नको ना

विराणी*

जर आपल्या नजरा कधी भिडल्याच नसत्या 
तर माझ्या आयुष्यात एकच खंत राहिली असती 
की आपल्या प्रेमाची ही कहाणी
न सांगताच संपली असती 

जर मी तुला केवळ दुरूनच पूजलं असतं
जर आभाळातल्या ताऱ्यासारखं तुला निरखलं असतं
तर माझ्या ह्या भावनांची पणती
न तेवताच विझली असती 

जर आपली गळाभेट कधी झालीच नसती
जर आपल्या प्रेमाच्या पूर्तीची वेळ आलीच नसती 
तर माझ्या आत्म्याची आसक्ती 
न प्राशताच शमली असती 

जर तू माझ्याकडे व्याकुळ होऊन पाहिलं नसतंस
जर तुझ्या डोळ्यांतले अश्रू मला दिसले नसते 
तर माझ्या मनातली वादळं
न वाहताच ओझरली असती 

जर तुझ्या आसवांतून तू मला सांगितलं नसतंस
की जे शक्य नाही त्याची स्वप्न पाहूं नकोस 
तर माझ्या हृदयाची शकलं
न भंगताच एकवटली असती 

जर आज एकटाच मी माझ्या मृत्यूला तोंड देत नसतो 
जर आज एकटाच मी शेवटचा श्वास घेत नसतो 
तर माझी ही अखेरची विराणी 
न आळवताच ओघळली असती