काठी

तामीळ भाषेत हिपहॉप आणि पंजाबीत रॅप
पाश्चात्यांच्या संस्कृतीची फिट्ट बसली कॅप
मराठीला विसरा आता, इमोजीत बोला
ओतून टाका सरबतं, उघडा कोका कोला

फेकून द्या ते लेंगे-सदरे, चढवा टाईट जीन्स
उसळ मिसळ काय खाताय, या घ्या मेक्सिकन बीन्स
चिवडा लाडू बेचव खाणे, हवा चाॅकलेट केक
मटण, वडे... ई! जुनाट डिशेस्, हवे रिबआय स्टेक

नव्या जमान्याचे रसिक, नवी सेन्सिबिलिटी
संवेदनक्षमता केव्हाच मेली, आली व्हल्नरेबिलिटी
फाडफाड इंग्लिश बोलून मारा इंप्रेशन
आपल्या भाषेत र्हिदम नाही, नाही एक्स्प्रेशन

फ्रोझन पीज, फ्रोझन चिकन, थिजलं सर्व काही
पश्चिमेच्या पावसामध्ये भिजलं सर्व काही
भ्रष्ट नक्कल करता करता बुद्धी झाली नाठी
आंधळ्याच्या हाती आली लाल पांढरी काठी

चिमूट

दोन बोटांच्या चिमटीत
मी पकडलाय हा क्षण
सोडला तर त्याचं फुलपाखरू
भुर्रकन उडून जाईल
की
होईल त्याची माती
चिमटीतल्या चिमटीतच
आणि मिळेल माझ्या पायाखालच्या मातीला
कोणास ठाऊक?

आत्ताआत्तापर्यंतची ऊर्जा
सामावली आहे या क्षणात
चमचाभर मृगजळासारखी
क्षणभरात... 
निघेल वरात
पूर्त झालेल्या स्वप्नांची
की
पडतील सुकल्या फुलांच्या माळा
भंगल्या ईर्षेच्या मढ्यावर
कोणास ठाऊक?

एक गोष्ट मात्र नक्की
चिमूट उघडावीच लागेल
लवकरच...
आत्ताच

पोतराज

फिरवा चाबूक हाणा रट्टे
आपल्याच पाठीवर पाडा घट्टे

नखांनी काढा बाहेर आतडी
आपल्याच हातांनी लोंबवा कातडी

आपणच लांडोर आणि आपणच मोर
आपणच साव आणि आपणच चोर

आपल्याच पराक्रमांची आपणच गा गाथा
आपल्याच ढुंगणावर आपल्याच खा लाथा

तुमच्यावरील अन्यायाला देताय तुम्हीच पुष्टी
आपलीच बुबुळे उचकटण्याची कुठली ही दूरदृष्टी?

सर्वव्यापी परिवर्तनाची टळते आहे वेळ
आणि तुम्ही चालवलाय डोंबार्याचा खेळ

खणखण खणखण थाळी वाजवून
तुमची मुलं न्याय मागतायत

वरती आलिशान ग्यालरीत बसून
शेठजी तुमची गंमत बघतायत!

करप्शन

घाव, रक्त, लचके, तुकडे
विखरून टाका इकडे तिकडे
द्वेष, वीर्य, विष, विषय
आता राहिला तेवढाच आशय

इतकं का आपलं आयुष्य
बीभत्स झालं आहे?
की सौंदर्य, कौमल्य, मार्दव
सगळं मरून गेलंआहे?

अजूनही तोच सूर्योदय 
जगाला उजळून टाकतो ना?
अजूनही तोच वळीवपाउूस
जमिनीची तगमग झाकतो ना?

आपल्या गरजा झाल्यात भौतिक
निसर्गाचं कसलं मेलं कौतिक?
कुरूप, विकृत, तेवढंच आता विकतं
सुंदर, सुरूप काय, भाराभर पिकतं!